Wyobraź sobie dwa skłócone obozy. Po jednej stronie przedstawiciele pracowników, po drugiej pracodawcy. Stawką są pieniądze, napięcie rośnie, a porozumienia nie widać. Co mogłoby pomóc? Lepsze argumenty? Doświadczony negocjator? Dodatkowe ustępstwa?
A gdyby odpowiedź leżała… na stole?
Dziewięć dni zamiast trzynastu. Co wydarzyło się przy stole?
Kaitlin Woolley z Uniwersytetu Cornell i Ayelet Fishbach z Uniwersytetu w Chicago postanowiły sprawdzić, czy sposób dzielenia się jedzeniem wpływa na współpracę. Uczestnicy eksperymentu początkowo jedli chipsy kukurydziane z salsą. Jedni sięgali po przekąski ze wspólnych misek, inni otrzymali osobne porcje w osobnych naczyniach. Następnie wcielali się w przedstawicieli pracodawców i związków zawodowych, negocjując warunki płacowe. Wynik? Pary, które dzieliły jedzenie, dochodziły do porozumienia średnio po dziewięciu dniach symulowanego strajku. Pozostali potrzebowali trzynastu.
Cztery dni różnicy. A przecież negocjatorzy nie dostali żadnych nowych argumentów. Zmieniono jedynie sposób podania przekąsek.
Proszę podać salsę. Właśnie zaczęliśmy współpracować.
Kiedy każdy ma własny talerz, może jeść, nie zwracając uwagi na innych. Przy wspólnym naczyniu trzeba już dostrzec drugą osobę, zrobić jej miejsce, poczekać, czasem podsunąć miskę bliżej. To drobiazgi, których zwykle nawet nie zauważamy.
Badaczki powiązały ten efekt z koordynacją naszych zachowań. Zanim uczestnicy usiedli do negocjacji, zdążyli już przećwiczyć niewielką, niemal niezauważalną formę współpracy.
Co ciekawe, znaczenie miało nie tylko wspólne jedzenie. W innych badaniach zaobserwowano, że nawet spożywanie takich samych produktów może sprzyjać zaufaniu.
Czy to oznacza, że wystarczy postawić w biurze półmisek pierogów, aby rozwiązać wszystkie konflikty? Niestety. Gdyby to było takie proste, działy HR mogłyby zamienić szkolenia na kurs lepienia uszek.
Może jednak nie bez powodu siadamy do jednego stołu?
Badania nad wspólnymi posiłkami pokazują również, że osoby częściej jedzące w towarzystwie deklarują silniejsze więzi społeczne i większe zadowolenie z życia. Nie dowodzi to, że sam posiłek czyni nas szczęśliwszymi, ale przypomina, jak ważne miejsce zajmuje w naszych relacjach.
I trudno nie pomyśleć o grudniu. To czas, kiedy nawet w najbardziej zapracowanych firmach pojawia się okazja, by choć na chwilę odłożyć telefony, kalendarze i służbowe sprawy.
Nie po to, żeby przy świątecznym stole rozwiązywać konflikty płacowe czy prowadzić obowiązkowe ćwiczenia z zaufania. Po prostu po to, żeby pobyć razem, bez pośpiechu, zawodowych ról i kolejnych spraw do załatwienia.
Dla jednych będzie to elegancka kolacja, dla innych tradycyjne spotkanie przy suto zastawionym stole. Są też zespoły, które wolą świętować we własnym gronie, w miejscu, w którym na co dzień pracują.
Forma może być różna. Nie musi być wystawnie, uroczyście ani według z góry ustalonego scenariusza. Bo przecież nie chodzi o to, żeby zorganizować kolejne wydarzenie w firmowym kalendarzu, ale żeby stworzyć okazję do spotkania, na które naprawdę ma się ochotę.
Być może więc najcenniejsza rzecz, jaką możemy podarować sobie na koniec roku, wcale nie znajduje się w świątecznym menu.
To chwila, w której przestajemy siedzieć naprzeciwko siebie jak dwie strony negocjacji, a zaczynamy siedzieć razem.